سلام بر مهدى(ع)، خورشيد جان‏ها و اميد انسان‏ها. مهدى(ع)، يادگار پيامبران، خلاصه ابراهيم، عصاره محمد، احيا و زنده‏كننده سنت‏هاست. نيمه شعبان، مطلع خورشيد فروزان مهدى(ع) در ظلمت تاريخ است. پيروان قائم آل محمد(ع) همچون او اهل قيام و انقلابند. مهدى(عج)، كعبه مقصود و قبله موعود امت‏هاست. غيبت كبرا، دوره آزمايش منتظران راستين حضرت مهدى(ع) است. وقتى نيمه شعبان مى‏رسد، گلواژه‏هاى «انتظار»، «ظهور»، «فرج»، «حكومت جهانى»، «قسط و عدل»، «ديدار» و «مهدى» مى‏شكفد. نيمه شعبان، عيد منتظران وراثت زمين براى مستضعفان و شكست سلطه‏هاى جبّاران است. نيمه شعبان، افروختن چراغ شوق در دل شيعيان و اميد بخشيدن به محرومان است. خورشيد نيمه شعبان آخرين وصى پيامبر خدا(ص)، دوازدهمين امام شيعه و چهاردهمين معصوم از خاندان رسالت، حضرت مهدى(ع) در سپيده دم نيمه شعبان سال 255 هجرى در شهر سامرا ديده به جهان گشود. با تولد او انتظار تحقق مژده‏اى كه پيامبر خدا(ص) و امامان(ع) از دو قرن پيشتر داده بودند سر آمد و گام او زمين را بركت بخشيد. نام آن حضرت، نام پيامبر(ص) و كنيه او كنيه رسول خداست. (محمد، ابوالقاسم) توصيه شده است كه در عصر غيبت، از او به نامش ياد نشود، بلكه با القاب متعددى كه دارد، مثل مهدى، منتظر، حجت، صاحب امر، صاحب الزمان، بقية‏اللّه‏، قائم، خلف صالح و ... نام برده شود. پدرش امام عسگرى(ع) و مادرش نرجس است كه نام اصلى وى مليكه، دختر يشوعا فرزند قيصر روم بود. وجود آن امام، مشخصات وى، مژده ظهورش، ويژگى اصحابش و چگونگى حكومتش، در روايات بسيار آمده است و طبق روايات عقيده به او مخصوص به شيعه نيست، بلكه روايات بسيار در كتاب‏هاى اهل سنت نيز درباره او نقل شده است. زمينه‏هاى غيبت از آنجا كه حكومت‏هاى ستمگر، طبق وعده روايات، زوال قدرت خود را در حكومت اين مولود خجسته مى‏ديدند و مى‏دانستند كه از نسل امام عسگرى(ع) خواهد بود، پيوسته آن حضرت را زير نظر داشتند، امام يازدهم نيز تولد اين فرزند را از مردم كتمان مى‏كرد تا دستگاه خلافت به وجود او پى نبرد. البته در همان دوران كودكى، براى آنكه شيعيان نسبت به پيشواى خود و امام بعدى بى‏خبر و حيران نباشند، امام زمان(ع) توسط پدر ارجمندش به برخى اصحاب خالص و مطمئن نشان داده مى‏شد، تا حجت خدا را بشناسند و بعدا دچار گمراهى نشوند. امام زمان(ع) پنج ساله بود كه پدرش امام عسگرى(ع) به شهادت رسيد. حضرت بر جنازه مطهر پدر نماز خواند و چون مأموران از وجود او با خبر شدند، در تعقيب او به منزل امام هجوم آوردند. ولى حضرت در يكى از سرداب‏هاى خانه از چشم‏ها ناپديد شد و هر چه گشتند، او را نيافتند. بدين‏گونه رابطه آشكار مردم با حضرت مهدى(ع) قطع شد و دوران غيبت فرارسيد. غيبت صغرى و كبرى امام عصر(ع) از آن زمان تا سال 329 هجرى، به مدت 69 سال (كه دوره غيبت صغرى ناميده مى‏شود) از طريق چهار نماينده خاص، با مردم رابطه داشت و نامه‏ها، نيازهاو سؤال‏هاى آنان از طريق اين نوّاب خاص به حضرت مى‏رسيد و پاسخ آن دريافت مى‏شد، به نامه‏هاى آن حضرت «توقيعات» گفته مى‏شد. نايب‏هاى ويژه او كه در چهار نسل پياپى واسطه ميان امام و امت بودند، عبارتند از عثمان بن‏سعيد، محمد بن‏عثمان، حسين بن‏روح و على بن‏محمد سيمُرى. با مرگ چهارمين سفير خاص امام در سال 329 دوران غيبت كبرى آغاز شد كه تاكنون ادامه دارد و جانشينان حضرت، فقهاى عادل و واجد شرايط در هر زمان‏اند. حضرت مهدى(ع) هم‏اكنون از ديده‏ها پنهان است و ما در عصر غيبت بسر مى‏بريم و از ديدن جمالش محروميم. البته در اين دوازده قرنى كه از عمر آن حضرت مى‏گذرد، اشخاص متعددى به خاطر صلاحيت و تقوا و عمل صالح، توفيق ديدار او را داشته‏اند. شوق ديدار او در همه دل‏ها وجود دارد و شيعيان، در انتظار پايان دوره غيبت و فرارسيدن «عصر ظهور»ند، تا به يارى او بشتابند. امام عصر(ع) هم‏اكنون زنده است و از آنچه در جهان و ميان مسلمانان مى‏گذرد با خبر است، هر چند ديده نمى‏شود و كسى از جاى او و زمان ظهورش آگاه نيست. ديدار چهره او به سختى ميسر است، آن هم براى انسان‏هاى صالح و پاك، در صورتى كه حضرت مهدى(ع) صلاح بداند. عصر حضور عمر طولانى او از معجزات الهى است و تاكنون بيش از يازده قرن از ميلاد او مى‏گذرد. وقتى ظهور كند، در چهره و نيروى يك مرد چهل ساله خواهد بود. در عصر غيبت، جهان از وجود او بهره مى‏برد، آن‏سان كه از خورشيد پشت ابر بهره‏مند مى‏شود. او حجت خدا در عصر غيبت است و هرگز زمين خالى از حجت نخواهد بود. ظهور او شرايطى دارد كه وقتى فراهم باشد و خداوند اذن دهد، آن حضرت در روز جمعه‏اى در مكه و كنار خانه خدا ظهور مى‏كند و تعداد 313 نفر از ياران خاص او از سراسر جهان به سرعت خود را به او مى‏رسانند و با او بيعت مى‏كنند و قيام جهانى او آغاز مى‏شود. امام زمان(ع) ذخيره الهى براى گسترش قسط و عدالت در سراسر جهان است. وقتى آن حضرت ظهور كند، امنيت، عدالت، رونق اقتصادى، وفور نعمت‏هاى الهى در زمين، صلح و صفا و برادرى و مساوات در سطح جهان برقرار خواهد شد. نصرت الهى پشتيبان اوست و جهان مسخر فرمان او مى‏گردد. به دست او و با يارى پروردگار، «حكومت واحد جهانى» تشكيل مى‏شود و قانون خدا و احكام خدا به نحو كامل در همه جاى گيتى اجرا و حاكم خواهد گشت و قدرت‏هاى ستم نابود خواهد شد. عقيده به مهدويت و وجود يك نجات‏بخش در پايان عمر جهان، نه تنها در اسلام، بلكه در اديان آسمانى ديگر هم مطرح است و همه فرقه‏ها به نحوى به يك «موعود» و منجى عقيده دارند و در انتظار يك مصلح جهانى بسر مى‏برند. همين عقيده سبب شده كه در طول تاريخ بارها از سوى دروغگويانى ادعاى مهدويت يا واسطه بودن بين امام و و مردم اظهار شود و از اين راه، فرقه‏هاى انحرافى و مسلك‏هاى ساختگى پديد آيد. فرقه بهائيت و قاديانى‏گرى دو نمونه از اين گروههاى منحرف است. براى زمان ظهور حضرت، نشانه‏هايى در روايات بيان شده كه به «علائم ظهور» مشهور است و بروز آن نشانه‏ها، نشانه نزديكى عصر ظهور است. فراگيرى ظلم و جور در سطح جهان، پيدايش جنگ‏ها و فتنه‏ها و آشوب‏هاى ويرانگر، ناامنى در همه جا، رواج فساد و گناه در جوامع، گرانى و نابسامانى اوضاع اقتصادى و برخى حادثه‏هاى شگفت و بى‏سابقه از آن جمله است. حكومت مهدوى وقتى امام زمان(ع) ظهور كند، از مكه به سوى مدينه، سپس به سوى عراق و كوفه حركت مى‏كند. عيساى مسيح از آسمان فرود آمده، به او اقتدا مى‏كند و خداوند زمينه‏هاى قدرت و حاكميت او را بر جهان فراهم مى‏آورد و با يارى و نصرت ويژه، امدادش مى‏كند. آن حضرت، دولت كريمه و الهى براساس قسط و عدل تشكيل مى‏دهد. مركز حكومتش كوفه خواهد بود. اما سپاه او سراسر جهان را فتح خواهد كرد. در شام و فلسطين و مناطق ديگر، نبردهاى خونينى بين ياران او و پيروان طاغوت‏ها پيش خواهد آمد. سرانجام، پيروزى نهايى از آن اوست. زمين گنجينه‏هاى خود را براى امام آشكار مى‏سازد. امنيت همه جا حاكم مى‏شود، ويرانى‏ها آباد و ستمگران نابود و مؤمنان عزيز مى‏شوند. آن حضرت چند سال (هفت يا هفتاد سال) حكومت جهانى خواهد داشت، سپس به شهادت مى‏رسد و حكومت عدل او با بازگشت دوباره امامان معصوم ادامه مى‏يابد. سپس عمر جهان به پايان رسيده، مقدمات قيامت فراهم مى‏گردد. در عصر غيبت، شيعيان وظيفه دارند كه با «انتظار فرج»، زمينه‏ساز حكومت جهانى او شوند و از پيشگاه خدا، آمدن او را طلب كنند. انتظار فرج كه از برترين عبادت‏ها به شمار آمده، همراه با اصلاح خود و جامعه و مبارزه با ستم و فساد و فراهم ساختن شرايط متناسب با «دولت كريمه» امام زمان(ع) است. و ... منتظر «مصلح»، بايد خودش هم «صالح» باشد و در «اصلاح» مفاسد بكوشد. سياسى اجتماعى اولين كنگره بين‏المللى فاطمه‏شناسى برگزار شد همزمان با سالروز ميلاد حضرت فاطمه زهرا(س) نخستين كنگره بين‏المللى فاطمه‏شناسى به منظور تبيين شخصيت حضرت زهرا(س) و تأثيرگذارى بيشتر ابعاد شخصيتى دخت گرامى پيامبر(ص) بر زنان جامعه و معرفى الگويى براى خانواده‏ها در استان مركزى برگزار شد. در اين كنگره ابتدا پيام رئيس جمهور قرائت شد. در اين پيام آمده بود: سخن از فاطمه(س) گفتن آسان نيست، سخن از او گفتن به مثابه توصيف شب قدر است كه خداوند فرمودند شب قدر را كسى مى‏شناسد كه فاطمه(س) را بشناسند. در شأن و منزلت او همين بس كه كلام الهى بر او نازل مى‏شد و امام على(ع) آن را مى‏نوشتند و خدا مى‏داند از اسرار صحيفه فاطمه(س) و فاطمه خود يك صحيفه است كه صفات و اسماء خداوند در او متجلى است. چرا پيامبر دست فاطمه(س) را مى‏بوسد و او را مادر پدر خطاب مى‏كند و هر صبح و شام بر در خانه او مى‏ايستد و بر وى سلام مى‏كند و رضاى فاطمه را رضاى خدا و خشم او را خشم خدا مى‏داند. فاطمه مادر رسول الله(ص)، مادر ائمه(ع) و مادر مؤمنين است پس او مادر رحمت للعالمين، صاحب خلق عظيم و مادر سراج منير است، يعنى او مادر معرفت و علم، حكمت و رحمت و عطوفت است. او مادر ولايت و نقطه اتصال به ولايت الهى است. فاطمه قائمه خانه وحى است و خيمه دين بر وجود او مستقر است. او مادر همه خوبى‏هاى عالم است اگر امت اسلامى به پيامبر(ص) و ائمه(ع) پناه مى‏برند. ائمه به او پناهنده مى‏شوند. آيت الله جعفر سبحانى در اين كنگره با اشاره به ابعاد گوناگون شخصيت حضرت فاطمه(س) گفت: تربيت، الگوى ملموس نياز دارد و گفتن كافى نيست و اگر ما بخواهيم به زنان جهان الگوى كاملى نشان دهيم و از قرآن و حديث و تاريخ بگوييم مى‏توانيم شخصيت‏هايى چون حضرت مريم، آسيه و حضرت فاطمه(س) را نشان دهيم. استاد حوزه علميه قم، شخصيت افراد را مرهون ابعاد سه گانه وراثتى خانواده و فرهنگ عنوان كرد و در ادامه افزود: از نظر وراثت و از نظر خانواده و محيط تربيتى فردى را در ميان پيامبران هم نداريم كه مانند حضرت فاطمه(س) اين تعداد آيه در قرآن در مورد او آمده باشد. عصمت به معنى نبوت نيست و همه معصومان نبى نيستند و آنچه كه در مورد حضرت زهرا(س) آمده است، در مورد زنان پيامبر نيامده، بيت حضرت زهرا بالاتر از بيوت ديگر است و زهراى مرضيه در قرآن از گناه و معاصى تطهير معنوى شده و سوره كوثر به قرينه ابتر، زهرا و فرزندان اوست. استاد سبحانى با اشاره به اينكه تعداد فرزندان حضرت زهرا(س) و سادات دنيا بيش از پنجاه ميليون نفر مى‏شوند كه در كشورهاى الجزاير و و مغرب هم تعدادشان زياد است گفت: يكى از ويژگى‏هاى حضرت فاطمه(س)، اين است كه ايشان زهراى محدثه است يعنى فرشتگان با او سخن مى‏گويند و سخن فرشتگان را مى‏شنود و از نظر كمال به مرحله‏اى رسيده است كه گوش و چشمش برزخى شده و مى‏تواند صداها و موجوداتى را كه بشر نمى‏بيند، ببيند و صدايشان را بشنود، طورى كه پس از رحلت پيامبر(ص) و غم حضرت زهرا(س)، فرشته بر ايشان نازل مى‏شود و مطالبى عرضه مى‏كند كه حضرت زهرا(س) مى‏شنود و حضرت على(ع) هم مى‏نويسد و مصحف فاطمه همين است و علم ايشان تنها از راه آموزش نبوده بلكه از عالم بالا هم بوده است. در ادامه اين همايش آقاى «سهرابى» استاندار استان مركزى گفت: فاطمه(س) سلسله‏دار پيامبر و رسالت، مظهر جامعيت و كمال، اوج انديشه و عرفان، بلنداى معرفت و آگاهى، سمبل اخلاص و ايمان، ستيغ مقاومت و پايدارى، سينه سيناى اسرار الهى، يادگار باقيمانده رسالت كوثر پر بهاى قرآن، حلقه پيوند رسالت با امامت و محورى مؤثر هستند كه در گرداگرد آن فاصله شبهات واقعه عظيم و تاريخى غدير كمتر و كمتر مى‏شود. زهراى مرضيه(س) در حالى قدم در ميان نهاد كه اميرمؤمنان حيدر كرار نظاره‏گر ابرهاى فتنه‏اى بود كه آسمان اسلام و تشيع را مى‏پوشانيد و بارش تگرگ و رگبار سنگين نفاق گلستان معرفت و بوستان وحدت و سرسبز اخوت و برادرى و برابرى را نشانه مى‏رفت، ايشان همچون حقيقتى مسلم در برابر همه حب و بغض دشمنان خدا و رسول خدا به دفاع از واقعيت‏ها پرداخت. وى افزود: از فرهنگ مذهبى و ادبى بتول كبرى(س) هرچه به قلم آيد اندك است. ايشان داناترين و برترين بانو براى كل جهان هستى هستند، زيرا كه جهان فرهنگ، ادب و دانش تا به حال به منزلت ايشان كسى را به خود نديده‏اند، و اين در حالى است كه مى‏دانيم فخر زنان عالم نه به آموزشگاهى پا نهاد و نه از دانشكده‏اى فارغ التحصيل شد. او فقط در آموزشگاه شخصيت‏ساز رسالت درس خواند و از دانشگاه نبوت فارغ التحصيل و همراز و همسنگر برترين مرزبان وحى شد. كسى كه از بيت رفيع رسالت و نبوت به خانه پرشكوه قداست و امامت و ولايت منتقل شد. استاندار استان مركزى در خاتمه گفت: از خانه حضرت زهرا، زينب (س) پيام‏رسان انقلاب كربلا و مفسر شهادت و امام حسن(ع)، نمود صبر و متانت و خويشتن‏دارى، سالار شهيدان حضرت حسين بن على(ع)، آموزگار بزرگ شهادت پا به عرصه حيات نهادند كه زندگى، جهاد و عقيده را معنى كردند. در اين همايش بين‏المللى سى مهمان خارجى از كشورهايى چون استراليا، بنگلادش، پاكستان، لبنان، تركيه، انگليس، شيلى، هلند، مالزى، آذربايجان، آلمان، كلمبيا و چند كشور آفريقايى، مقالات خود را عرضه كردند. چاپ كتاب مجموعه مقالات اين كنگره و چاپ شعر برگزيده در 487 صفحه از جمله اقدامات اين كنگره بين‏المللى مى‏باشد. قابل توجه است مقالات برتر از استان‏هاى تهران، مازندران، مركزى، خراسان رضوى، ايلام و اصفهان و همچنين از كشورهاى انگليس، لبنان، استراليا، بنگلادش و تركيه بودند.